İletişim türleri arasında nitelikli bilgi ve özel öğretim yöntemi gerektiren alan din eğitimidir. Sözlü (diksiyon, hitabet, etkili, güzel konuşma) ve sözsüz (beden dili, giyim kuşam) iletişimin bir arada bilinmesi ve uygulanması verilen hizmetin kalitesini artırır. Din iletişiminin, genel iletişim türlerinden ayrılan temel özelliği, öğreticinin hem iletişim hem de dini formasyona sahip olmasını gerektirir. Din eğitimi hizmetlerinde iletişim, her iki alanın bilgisiyle donanımlı uzman öğreticilerimiz tarafından verilmektedir.

TEMEL EĞİTİM KONULARI
  • Temel dini bilgilerin sınıflandırılması
  • Bilgilerin / mesajın açık seçik ifadeye kavuşturulması
  • İlk ve mutlak kaynak Kur’an-ı Kerim’in edebi mesajının aktarılmasında kullanılacak özgün dil kodları.
  • Hedef kitlenin profilinin belirlenmesi, hitap şekli seçilmesi
  • İkna eden, umut vaat eden, gerçeğe dayanan sözler
  • Çatışmalı sözlerin çıkarılması
  • Anlam bütünlüğünü oluşturma
  • Din hizmeti sunanların (imam – hatip, müezzin, murakıp vs…)  hangi özelliklere sahip olması gerekir?
  • Din görevlisinin giyim kuşam, temizlik, titizlik, sosyal kabul gören görüntü oluşturması
  • Konuşmanın yaşayan Türkçe üzerinden yapılması
  • Diksiyon kurallarının tanınması
  • Telaffuz çalışmaları
  • Konuşma türlerinin tanınması
  • Akıcı ve anlatım özelliklerine vakıf olma
  • Arapça, Farsça, Osmanlıca metinler, dilin özgün kurallarına (tecvid, fonetik, telaffuz) göre okunmalı.
EĞİTİME KATILANLAR NELER KAZANACAK?
  • Görevlinin hitap ettiği kitle karşısında daha etkili olması sağlanacak
  • Muhatapların mesajı daha net anlayacak, amaç hızla gerçekleşecek
  • Görev tatmini, hizmet kalitesinin yükseltilmesi yönünde gayreti artıracak
  • Doğru iletişimle ibadet ortamına gelenlerle daha sağlıklı ilişki kurulacak
  • Hutbe, vaaz ve dini bilgilerin aktarılmasında yanlış anlaşılmaların önüne geçilerek, sıkça yapılan iletişim kusurları ortadan kaldırılacak
  • Din görevlileri daha samimi ve doğru davranışla insanlar tarafından daha çok sevilen kişiler haline gelecek.